İskoç'un gayi Diyarbakır'ın Ergani'sine ulaşır mı?

Nicedir asker ağa Cem'e kartpostal göndermek istiyorum. Fakat turizminden başka bir yatırımı olmayan ve bunu William Wallace'tan İskoç davarına kadar eldekileri allayıp pullayıp dibine kadar pazarlayan Edinburgh'da bir münasip kart bulamadım.

Ey İran, Bayrak şiiri veya Bangladeşim...

İskoç ve İngiliz kültürüne değinirken, uzun vadeli kalıcı işlerin yanında sürüp giden organizasyonlardan da bahsedelim.

Bugün iki yılda bir düzenlenen Edinburgh Iran Festivali'nin ilk günüydü. İran'ın bizimki kadar çalkantılı ve politik gündeminden dolayı "bu politik bir organizasyon değildir" diye borşürlerde sunumunun yapılması bile bir "güler misin ağlar mısın" durumuna delalet. Her ne düşüncede olursa olsun, sırf bu yüzden ülkesinden ayrı yaşamak o kültürden bihaber kavruk tenli çocuklar yetiştirmek aileleri için ayrı bir üzüntü olsa gerek.

Bireyciliğin vardığı yerde inecek var!

Bu ülke hayli bireyci (individualist) bireylerden oluşuyor. Bu bir gerçek. İnsanın başına bir şey gelse bi "aa-yu orrayt?" diyeni bile yok. Kuru kalabalıklar içindeyiz. Kar felaketi ve benzeri irili ufaklı örnekler çok. Abartılan da var, sık sık şahit olunan da. Misal, yaşlıların yalnızlığı...