Aydınlanmaya dair özlü sözler

"Üzerinde güneş batmayan imparatorluk kurdum, üzerine güneş doğmayan yerinde yaşadım. Bahtımı s.kim..."

Queen Victoria (1819-1901)

"Vatanından sürülen diaspora Yezidîleri olarak İngiltere'yi seçen kafamızı s.kyim..."

Yezidî lideri Mardinli Bıno

"Güneşin vurduğu yerde gül biter."

Bir chav atasözü

İngilizler'e İngiltere'de İngilizce?

İngilizler anadillerini analarından öğrendikten sonra, okulda bunun üzerine pek bir şey katmıyorlar diyebiliriz.

Bugün biz aşağı yukarı tüm dünyayla aynı şekilde İngilizce öğreniyoruz. Önce basit cümleler öğreniliyor ve bir takım conversation'lar ezberliyor*, sonra gramere geçiliyor. En son da dilbilgisine, yani "niyet ettim Allah rızası için İngilizce öğrenmeye" diye başlayıp işleri yolunda gitmeyen kimselerin başbelasına... Tense'lerin bir ucundan girip diğer ucundan çıkamayan bir çok dil şehidimiz varken, lisede veya üniversitede hazırlık okuyarak bu işe ömründen bir senesini ayıranlar iyi kötü bir Törkiş-İngilişle mezun oluyorlar. Geri dönüp ilköğretim Türkçe derslerini de hatırlarsak kendi dilimizi de aynı şekilde öğrenmiştik. Cümlenin öğeleri, cismin halleri falan fistan...

İngiltere bu sistemi, bi arkadaşın yalancısıyım, 50'lerde terk etmiş. Bir konu açılır da Simple Tense, Perfect tense, efendime söyliyim Adverb, Superlative falan dediğinizde "o ney lan" der gibi aval aval yüzünüze bakıyorlar. İngilizce öğretmenliği gibi meslekî bir bölüm okunmuyorsa bu eziyete hiç maruz kalmadan hafif fakat eleştirel ve güncele dayalı bir eğitim çemberinden geçiyorlar, bu dersler içinde de İngilizce yok gibi bir şey.

Haa, dezavantajı yok mu bu işin... Tabii ki de var, bugün İngiliz ve Amerikalılar dünyada ikinci bir dil bilmeyen, bilmek için bir heves göstermeyen, gösterse de öğrenemeyen müstesna milletlerden. İlk iki özelliği İngilizce'nin bir dünya dili olması sebebiyle bir tür "tampon kalkması" olarak düşünsek de, üçüncü özellikte temel nedenin kendi dillerinin gramatik yapısına hakim olamayışları olarak gösterilebilir. Sorulduğunda kendileri de bunu onaylıyorlar. Zira dil bilimsel bir analoji yapma şansları kalmıyor, benzerliklerden faydalanıp ikinci bir dile ait özellikleri akılda tutmaları zorlaşıyor.

Kaldı ki vasat eğitim almış, ve büyük şehirlerde yazmayan bir çok İngiliz konuştuğu bir çok kelimenin nasıl yazıldığını da bilmiyor. Bilhassa Amerikan filmlerinden anımsarız, ilgiyi ve öğrenmeyi arttırmak için çocukların ve gençlerin katıldığı spelling competition'lar düzenlenir.

Grammar School diye bilinen ve bizim anadolu veya fen liselerine denk eğitim kalitesi ve toplam öğrenci popülasyonunda az bir oranı olan, yatılı ve akıllı bir avuç insan yetiştiren okullarda kapsamlı bir dil eğitimi ve ikinci, üçüncü diller öğreniliyor.

* Bizim peder üniversiteyi kazanıp, hazırlıkta bir sene boyunca conversation ezberleyip sınıfta çocuk gibi aksiyonlarıyla karşılıklı oynamaktan o kadar iğrenmiş ki, gelecek vaad eden bir bölümü olmasına rağmen ve onu seviyorken hazırlık istemeyen bir bölüme yazılmayı ciddi ciddi kafasına koymuş. O zamanki sol tandaslı gençlerin şimdiki liseliler gibi çocukça ve dertsiz yaşamadıklarını; ve hatta 80 öncesi yoğun politik ortamında kavrulup, pos bıyık bırakan, parkalı, sert bakışlı, eğlenmeyi ve gülmeyi halkına ihanet sayan, yollarda buldukları izmaritlerle sigaraya başlayan bıçkın delikanlılar olduğunu hayal edince bu "acı koyuş" daha iyi anlaşılabilir sanırım. (Neyse, git şimdi kaldığın yerdeki yıldızı geri bul.)

Britanya'da post-içiş

Nedendir bilmem, içki tüketimi ve kültürü ileri olan ülkelere bakınca "yasaksızlığın getirdiği özgürlük ortamı ne güzelmiş lan" diyemiyorum. Fakat içki yasaklansın, veya mahalle baskıları gölgesinde zar zor içilsin hiç demiyorum. Sadece tam liberasyonla herkes nezih içici olacak, toplumsal ya da resmi baskıların kaşıdığı içiş sonucu ortaya çıkan abartı davranışlar serbestlikte de tezahür ediyor maalesef, diyorum. Ama ilginç bi detay, sokaklarda içki içmek kesinlikle yasak. Bizde henüz değil malum, ama türlü baskılarla gene de etrafına gazetemizi sararız icabında.

Binge-drinking denen bizim yerli tabirle "ağzıynan içmeme" dediğimiz şey bilhassa gençler arasında olmazsa olmaz bir durum. Yapmayan wierd, nerd, geek gözüyle bakmamak hem ayıp hemi de günah. Dertlerden kurtulup hafiflemek, çakırkeyif olmak, veya kafayı boşaltmak kesinlikle bu bahsettiğim kitlenin ve orta yaşın derdi değil. Hedef, en kısa sürede sarhoş olupsırasıyla bağırmak, çağırmak, etrafa sataşmak, yollarda debelenmek, gündüz kafasıyla midenin kaldırmayacağı dönerleri lüpletmek, sonrasında kusmak, mümkünse tanıdık veya tanımadık biriyle sevişmek (son ikisi yer değiştirebilir veya biri diğerinin yerini alabilir).

Bu klasik ve olağan rezaletler haricinde bir takım skandallar da bol bol boy gösteriyor elbette. Yakın vakitlerden şu örnek en akılda kalanı:

Gencimiz ağzıylan içmediği bir gecenin sonuna doğru ihtiyaç gideriyor. Fakat bunu yaptığı mekan Sheffield'de bir Birinci Dünya savaşı şehit anıtı. Nedendir anlamam, İngilizler İkinci Dünya savaşı şehitlerinin esamesini okumazken Birinci Dünya savaşı şehitlerini senede bir kaç kez ana ana bitiremiyorlar. Toplum bazında bayramlarda bizim bayrak sallandırdığımız gibi yakalara gelincik rozetleri takıyorlar. Simgesel önemi de savaşın en kanlı geçtiği meydanlarda şehitlerin yattığı yerlerden baharla birlikte gelinciklerin yükselmesinden. Yani bu rozetler yukarıda gencimizin çövdürdüğü alanda küme küme görünüyor. Herhalde bizde olsa, ordan geçen bir vatandaş genci yatırıp salavatla kurban ederdi, halkımız da alkışlardı. Burada da tepkiler gösterildi, adı-soyadı yeri-yurdu ifşa edildi. Ailesi-kütüğü araştırıldı ve Birinci Dünya savaşı şehidi bir dedesi olduğu açıklandı. Adamın bölükteki resmini bile buldular. Bi büllüğü mozaiklediler yani. Cezası da yüz küsür sterlin ve 250 saat toplum hizmeti şeklinde kesildi.

Ülke de genel olarak bu durumdan şikayetçi aslında "en rezil içilen şehirlerimiz nereler? Resimler için tıkla" haberleri mütemadiyen gazetelerde.

En ilginci de cumartesi ve pazar sabahları erken saatte sokaklardan buram buram yükselen malt maya kokusu. Ekmek mayası da benzer koktuğu için ilk vakitlerde "ne güzel bişe, her yerden tazecik ekmek kokusu geliyor" diye saftirik saftirik gezinirdim. Ülkede ekmek (veya herhangi bir yemek) kültürü olmadığını gördükten sonra anlaşıldı ki biraymış. Fakat nasıl oluyor, içip sokaklarda gezinenlerin nefesleri havada asılı mı kalıyor, kusmuklar mı, bi saaten sonra sokakları birayla mı yıkıyorlar çözemedim.

Fanta içmek dururken...

işbu kesitin tümü için buraya

Kütüphanelere güneş doğmuyor

Hayır, yine bir hava durumu yazısı değil. Takmıyoruz artık atlattık, bi tarafında şampanyalar patlattık. Bu yazının konusu, enteresan ve bilakis saçma bir güvenlik uygulamasına sahip milli kütüphane, National Library of Scotland (NLS).

Britanya'nın İngiliz muhitinde 18. ve 19. yydan kalma aktif kütüphaneler mevcut. Yeri gelmişken Manchester'da ana kütüphanesi üniversiteye dahil edilmiş, özel kolleksiyon binası kamuya açık bir kütüphaneden ufak bir görüntü aktarayım: dıştan görünümü ve kapıya yakın dekorasyonu.

Kitapkurdu ve çevresi tamamen bitki ve yosundan (çerçeveler olmayabilir, "pardon, çerçeveler nebati değil yannız" diye bana gelmeyin). Etkilenmemek elde değil. İnsanın, "Ben burda okusaydım kesin âlim olurdum lan. Hakkımı yemiş ipneler" diye kendini kandırabileceği bir atmosfere sahip. İç mekandan bir çalışma yeri örneği aşağıda:

Kitabınızı defterinizi kapın, elinizi kolunuzu sallaya sallaya girin, yer boşsa istediğiniz kadar takılın. Üyeliksiz, koruma önlemsiz, kuponsuz, çekilişsiz bir tefekkürhane. Bu foto en dandiklerinden birisi aslında, daha muhteşem fotoları şuradan görülebilir.

http://www.tripadvisor.co.uk/LocationPhotos-g187069-d188923-John_Rylands_Library-Manchester_Greater_Manchester_England.html

Neyse efendim, konuya dönersek iskoçların milli kütüphanesi o kadar eski değil (kebapçılara özenip girişine since 1925 dememişler, bu tarihi websitesinden aldım), fakat sanki bir devlet hazinesi koruyormuşcasına katı kullanım kuralları uygulanıyor. En gariplerinden biri içeriye mont ve herhangi bir A4 kağıttan büyük bir çantayla girilememesi, ve çıkışta yanınızda götürdüğünüz kağıtların, kitapların, dergilerin ve laptopun araları teker teker kontrol edilmesi. Girişte spor salonundaymışınız gibi giyinmek, soyunmak, hazırlanmak ve anahtarlı dolaplara zararlı maddeleri tıkmak gerekiyor.

En saçması da içeri tükenmez kalem sokmak yasak. Kurşun kalem serbest. (Cızarlarsa da silinebilir olsun bari diye herhal.) İçeride ne var bu kadar derseniz, benim gözüme İskoçya hakkında hazırlanmış bi takım millî nitelikli çalışmalardan başka bir şey pek çarpmadı. Scottish Geographical Surveys, Politics of Scotland, vs vs.. 'Scot' içermeyen başlıklı kitaplardan pek yok. Yok , konolize ve assimile edilmeye çalışılan İskoçyanın en değerli varlıkları milli kimlikleri sanırsım. Mesaj vermeye çalışıyorlarsa eğer...

Amma ve lakin diyeceğim şu ki, içeride görevliler inceden aralarda dolaşıp kalemin ne cins diye kontrol ediyor. Burada bizdeki basmalı kurşun kalemler pek rağbet görmüyor, tükenmez çok yaygın kurşun lazımsa klasik tahta kalemler tercih ediliyor. Efendim, çalışırken tombalak bi teyze geldi tepeme dikildi, "burada tükenmez kalem kullanamazsınız, bik bik bik" diye hafif gergin bi şekilde uyardı. Şu memlekete geldiğimizden beri nice kompleks cümleler kurmak için bi tarafımızı yırtar olduk fakat işte bugün, taa 15 sene önce öğrendiklerimi kullanma ve aynı anda 'yassah hemşerim'ci bir teyzeye cevabı yapıştırmanın şerefine nail oldum efendim:

"This is not a pen, this is a pencil." dedim, teyzeyi tırıs tırıs işine yolladım.

Gayrı ölsem de gam yemem.

Ek: Komşu kütüphane: Central Library

NLS'e kıyasla Central Library'i daha fonksiyonel ve estetik diyebilirim. Dolaşımda ve kullanımdaki serbestlik yanında zevkli, iç-açan bir mimarisi ve iç mekan tasarımı var. Bunları söylerken referansım, çalışma salonları içinde en güzeli olan Reference Room tabii: Hep görüp de hayran kaldığım, fakat bir türlü henüz rastlayamadığım üstüne merdivenlerle ulaşabilen, iki katlı kitap rafları ile dev bir çalışma salonu burası.

Bu durum görüntüdeki estetiği de çok muazzam kılıyor. Çepeçevre etrafı kitaplarla sarılmış durumda, hem de üç adam boyu yükseklikten bakıyorlar. Bu rafların ortasında geniş mi geniş ve üstündeki derinliği daha da yüce kılan kubbesiyle bir mabedi andıran asıl çalışma alanı mevcut. Kilise ve camilerdi tek yöne hizalı makamlar gibi masaların dizilimi de bu intibayı arttırıyor. Tepede kubbenin verdiği gökyüzü izlenimiyle cam kısımlarından sızan ışıklarla aydınlatmayı destekliyor. Çalışma masalarnın tam karşısındaki kocaman pencereler hem ışık desteği veriyor hem de binası dışardan muhteşem ama içten vasat olan National Library of Scotland manzarası sunuyor.

Buranın tek kusuru var, azıcık soğuk. Bu durumdan tanıdığım, gelip giden herkes şikayetçi. Daha havalar da tam soğumadı, Polonyalı bilim adamlarının da dediği gibi Gulf Stream de gider de gelmez olursa bu sene ayvayı yedik. İskoçlar (ve/veya İngilizler) bile içerde montla oturuyor. Ben de bu derdi yün kazak, keçe yelek ve yün içlik gibi kadim Anadolu aksesuarlarıyla halletmiş durumdayım. İçimi de acıtıyor tabi etrafımdaki bu durum, üşüyüp duranlara, "Bak arkadaş, böyle böyle. Keçe deyip geçme." diye yanaşsam, anlamaz zaten. Neyse ben de bişey demiyorum, ne halleri varsa görsünler.

Yazıyı bütün gün kütüpte takılan yaşlı bi dedeyle bitireyim. Pul koleksiyonuyla takılıyordu kendisi. Alakalı kitaplar var elinde, uğraşıyor. O pulu alıyor buraya koyuyor falan; dönüp kitaptan bişeyler okuyor, inceliyor. Adam benim gibi kütüpün açılışıyla geldi, kapanışı da beraber yaptık. Ben arada uzun bir molası verdim, geldim bu bi yere kıpırdamamış. Benden çok çalıştı yeminlen. Dedim, "Dayı yaş yetmiş iş bitmiş hehe, ne işin var pul koleksiyonuynan. Evine götürecen bunu, hiç işi de bilmiyon. Yanında dolaştırma, evde göstereyim bahanesiyle takılacan".

"Mal gibi yanında dolandıracaksan ver bana bari bi hayrın dokansın. Genç adamız sonuçta." dedim, "Sorry?" dedi. "Neyse, boşver." dedim.

İskoçya Davarı

Nam-ı diğer Highland cattle. Bu tatlı, tüylü, yünlü canlı her turistik posta kartlarında bulunabilen sevimli bir damızlık tür.

Tabi sadece kuzeylere özgü bir endemik tür sayılmaz. Havanın boktan ve soğuk olduğu her coğrafyada barınabilir diye zannediyorum. Aşağıdaki foto İskoçya değil ama kuzey-batı İngiltere dolaylarında çekildi, ve mekan tepelik bile değildi.

Misal karadeniz yükseklerinde bir evim iki hayvan hayalinde olan, aşağıdaki fotodaki gibi bi yavruya bakmak istemez mi. Dolaşıp durur etrafta, güzellik olur. Fakat, başka ılıman ve tropik iklimlerde hayvanın tüyleri şahsını canından bezdirebilir. Sırf artislik olsun diye güneşin bağrında dilleri sarka sarka, sıcaktan helak olmuş halde dolaştırılan haski köpekleriyle aynı kaderi paylaşabilir. Eziyet etmemek lazım.

Verimli bir et ve süt kaynağı olmadığı için İngiltere'de koruma altına alınan türlerden biri. Zevk için besleyenler bile var. Çok da uysal hayvanlar.

Türün devamı için İskoç Davarı Koruma ve Yaşatma derneği bile tesis etmişler. Şu sitede: http://www.highlandcattlesociety.com/ hayvanın bakılıp edilmesinden, alım satım işlemlerine, bir çok bilgi bulunabiliyor.

Ne Papa'ymış Arkadaş!

Belki duymuşsunuzdur, Papa İngiltere'ye ilk resmi ziyaretini gerçekleştirdi. Tabii  manşet eksikliği hisseden medya hemen Papa'nın gezisine sarıldı. 2-3 kanalda canlı yayınlar, haberler, gazeteler, billboardlar. Ayıptır söylemesi ben bile gittim geçit törenine, nasıl oluyormuş diye.

Aşağıda Papa'nın Edinburgh Dükü tarafından karşılanmasını görüyürsunuz. Etekli muhafız alayına dikkat...

Daha sonra Kraliçe'yle birlikte kahvaltı yapmak üzere Holyrood Palace'a gitmiş. Onlar kahvaltısını yaparken biz de İngiltere ve İskoçya'daki insanların dine bakışlarını inceleyelim.

İngiltere (u.k)'nin yaklaşık %70'ı hristiyan, %15'i ateist, %3'ü müslüman. Gerçi başka bir araştırma'da Tanrı'ya ya da herhangi bir yaratıcıya inanıyor musunuz sorusuna, İngiltere'nin sadece %35'i inanıyorum demiş (ABD'de oran %80).  Aynı şekilde kilise'ye düzenli giden insanların oranı 1990 yılına göre %35 düşmüş durumda. Belki de Papa'nın gelmesi Cumartesileri içip içip, Pazarları kiliseyi sallayan gençlerin kulağını çekmek içindir. Gerçi resmi olarak İngiltere, Vatikan'a değil İngiltere kilisesine (CoE- Church of England)'a bağlı.

Bu da başka bir soruyu doğuruyor? Nüfusun %70'i hristiyan ama ne kadarı Katolik?  Wikipedia'ya göre toplam nüfusun ancak %9'u Katolik. Bu oran İskoçya'da daha yüksek: %16. Oranın yüksek olmasının sebebi, 19.yy'da İskoçya'ya göç eden İrlanda'lılar ve AB'ye üye olmalarıyla İskoçya'yı mesken belleyen Polonya'lılar.  Katolik olmayan Hristiyanlar'da çoğunlukla Churh of Scotland'a bağlı (İngiltere'yle bu konuda bile ayrılıyorlar)
Katoliklik-Protestanlık konusu biraz hassas, çünkü Kuzey İrlanda sorununda bu din farkının da katalizörlüğü olmuş. Mesela 1900'un başlarında İrlanda'da katoliklerin oranı %74, Kuzey İrlanda'da (o bölgenin o zamanki adı ulster) protestanların oranı %56, 1991 yılında ise İrlanda'daki katoliklerin oranı %96'a fırlamış, ama Kuzay İrlanda'da protestanların oranı %62'de kalmış.  Yani Kuzay İrlanda'nın oranları İngiltere ve İrlanda arasında kalmış durumda, belki de o yüzden hala sallantıda Kuzey İrlanda'nın durumu.

İskoçya'nın diğer din dağılımına bakarsak: Hristiyanlar %64, Ateistler %28, Müslümanlar %1 civarında.  Tabi oranlar Hristiyanlar açısından pek içaçıcı değil ama onları asıl endişelendiren, dinin yaşlara göre dağılımı

Müslümanların ve Hinduların (yanı çoğunlukla Pakistan ve Hindistan asıllıların) 50 yaşından genç olanlarının oranı neredeyse %90, Hristiyanlar için bu oran %50'lerde. Bu yüzden Muhafazar Partiler toplum İslamlaşıyor diye bildiriler hazırlıyor. Tabi Vatikan'ın da bu oranlar karşısısında her türlü doğum kontrol yöntemine ve kürtaja karşı çıkması da manidar.

Başka bir ilginç istatistik de ateistlerin yaşlara göre dağılımı:

Gençlerde bu oran %35-40 larda. Bilemiyorum bu yüksek oranlar gençlerde yeni çıkan bir trendin sonucu mu? (çöpçatatanlık sitelerinden 500.000 kişinin profilinden istatistik üreten OKTRENDS'e göre yolladığı mesaja cevap gelme olasılığı en yüksek olanlar profilinde ateist yazanlar, vaktiniz varsa bu siteye bir göz atın, çok ilginç, komik bilgiler var)
Ya da yaş ilerledikçe ateist oranının düşmesinin nedeni, ulan şimdi Cehennem filan vardır, gider ayak sakata gelmeyeyim, nasılsa yaşadığımı yaşadım yol yakınken tövbemi edeyim anlayışı mıdır bilemiycem.

Ateistliğin etnik kökene göre dağılımları da şaşırtıcı:

Çin'lilerin %60'dan fazlasının kendini ateist tanımlaması ilginç değil de Karayiplilerin %30'la ikinciliği kovalamasını beklemezdim.

Neyse konu dallandı budaklandı iyice, bu sırada Papa'da Edinburgh caddelerinde turuna başladı bile. Tura başlarken tabi protestocular da oradaydı. Protestoların temelini, Papa'nın doğum kontrol yöntemlerine karşı çıkması, ve sübyancı bir kaç rahibin soruşturmasını sümen altı etmeye çalışması oluşturuyordu.

Ama bence en güzel protesto, üstünde Papa'nın resmi bulunan prezervatiflerden dağıtmak olmuş.

Papa bu protestoları geçip, meşhur Popemobile (akvaryumlu arabası) ile halkı selamlamaya başladı.

Sonra'da halka seslenmek için, aşağıdaki billboardları göre göre Glasgow'a doğru yola koyuldu. umarım aynı akvaryumlu arabasıyla gitmeye kalkışmamıştır.

Mesire yerleri-1

Gene yazılara uzunca bir ara vermişiz. Hadi biz ara veriyoruz da bir allahın kulu da çıkıp ne oldu blog işi, yalan mı oldu demiyor. Neyse, eski yazılara baktım da genelde İskoçya'nın olumsuz şeylerini yazmışız. O yüzden bugün Edinburgh'un en sevdiğim mekanlarını anlatacağım: parklar, bahçeler ve mesire yerleri...

Evimizin yeri konusunda biraz şanslıyız çünkü Edinburgh'un en büyük parklarından biri olan Holyrood Park'ın  hemen yanında. Eviniz nerde diye sorarsanız, aşağıdaki resimde ortadaki eski fabrika bacasının sağ arka taraflarındaki kırmızı ev.

Holyrood Park içinde 3 tane göl var, göllerde bolca kuğu, ördek. Bi de yüksekçe bir tepe(Arthur's Seat) onunda yamacında tavşanlar ha bir de Hüseyingazi'yi aratmayan kayalıklar var.

 

İskoçya'nın havası oldukça kararsız. Sağanak yağmur yağarken yaım saat içinde pırıl pırıl güneş açabiliyor (gerçi tersi daha çok oluyo ya neyse). Tabi böyle olunca da bol bol gök kuşağı görme imkanımız oluyor. Gene böyle bir günde, yukarıdaki gölden bir poz.

 

 Holyrood Park'ının en çok ziyaretçisi olan yeri Arthur's Seat tepesi. Şehrin ortasındaki bu 250m lik tepe, turistlerin şehrin panoramik resimlerini çekmek için vazgeçilmez mekanı. Tabii antreman yapanlar için de güzel bir parkur oluyor, ben de arada koşuyorum.

Bir de kayalıkları var, baya baya tırmanış yapılabilecek. Gerçi, istasyon kurup iple tırmanmak yasakmış (safey&security) ama yan geçiş yapması keyifli, özellikle güzel havalarda baya kalabalık oluyor.

 

 
Edinburgh zaten rüzgarlı bir yer, tepelerin yamaçları iyice esiyor. Fırsattan istifade arkadaşlarla uçurtma yapalım demiştik. Sağdan soldan malzeleri toparlardık. Nasıl yapılacağını da unutmuşuz gerçi tartışa tartışa yaptık, ilk denemelerde güzel uçmadı ama terazini, kuyruğunu filan ayarlayınca bir de güzel rüzgarı yakalayınca, uçurtmamız yükseldikçe yükseldi. Ama malesef 300 metrelik makaranın ucunu bağlamayı unutuğumuz için ipini kopatığı gibi uçtu gitti. Sonra tepenin her tarafını köşe bucak aradık ama bulamadık. Artık bi dahaki sefere...

Diğer bir güzel park da Meadows Park, bu park üniversiteye daha yakın, gençlerin yayıldığı, bira içip, top oynadığı vay efendim cambazların ip üstünde yürüyüp, top çevirdikleri bir alan.

Geçenlerde bölümdeki arkadaşlarla mangal yapmaya gittik. Parkın her yanında mangal yasaktır tabelaları var ama şimdiye kadar kimsenin salladığını görmedim. Özellikle haftasonları mangal dumanından göz gözü görmüyor.

İlk önce mangal işine bulaşmayım adam gibi topumu oynayım dedim ama bizim arkadaşlar sağolsun mangal yakmak bi yana mangalı kurmak için bile baya vakit harcadılar. En son mangal kömürünü, paketini açıp kömürleri yaymadan kartonundan tutuşturmaya çalısıyorlardı ki, aç kalcağımızı anlayıp müdahale ettim. Aşağıda karnı doymuş neşeli Çin'li arkadaşları görüyorsunuz.

devamı gelecek...