Yiğidin harman olduğu yer: İskoçya

Dünyanın her yerinde halklar arasında dağlı ve ovalı ikilemi türlü kimliklerle yaşanmış gelmiş. Alçaktaki yüksektekini hep kaba saba kendini de asilzade görmüş durmuş malum. Pek çok yerde karşılaşılabilecek bu durumun bir örneği İskoçlar ve İngilizler arasında da mevcut.

Yemek ya da yiyememek... İşte toptan bir mesele!

Burada beni dertlere salan yegâne meselelerden biri, yemekler...

Ortaokul yıllarından, "dünyanın en ince kitapları" diye bir espiri-şaka olaraktan bir şey hatırlıyorum. Aklımda ikisi kalmış: biri Fenerbahçe'nin Avrupa'daki başarılarının öyküsü, diğeri İngiliz yemek kültürü. O zaman buna çok mana verememiştim. Uzaktan bakıp da benim gibi "ne kadar kötü olabilir ki lan!" dememek lazım. İnsanlar belli top-ten listeler çıkarıyor ve iyi-kötü bunda herkes uzlaşıyorsa bir bilinen vardır demek lazımmış.

Blogta bir yemek serisi düşünürsek ünlü simaların meşhur laflarından, resimlere ve videolara kadar epey bir kaynağa başvurmak gerekecek. Övülecek bir şey olmayınca kitap ince kalıyor ama öbür maksatla cilt cilt kitap yazmak mümkün. Hele bir aşağıdaki resimle mevzuya gireyim:

Burası tipik bi ingiliz kafesi. Ülkede 19. yy sonlarında sanayi devrimi ile oluşmuş işçi sınıfına hizmet verenlerden. Bir not düşmek lazım, burada bir alt sınıfın yemek anlayışıyla, hâşâ, bir dalga geçme yok. Mevzuyu başka bir yazıda sınıfsal olarak da incelerken, "yoktur birbirimizden farkımız" anlayışının hakim olduğunu göstereceğim.

İşte içerdeki saçmalıklar (camda da yazıyor):

• Jacket potatoes (en az üç gün fırında beklemiş, lastikleşmiş sade kumpir. Belki taze pişmişine denk gelinebilir ama böylesiyle çok karşılaşmam özellikle bu kıvama getirmek için uğraştıkları hissini uyandırıyor bende),
• Full meals (gravy denen balçıkla soslandırılmış bilimum tatsız yemek),
• Salads (Taptaze yeşilliklerle dolu, bol domatesli bir salata kesinlikle beklemeyin. Özetle ot, çöp),
• Bacon egg & sausage baps (adı üstünde),
• Chips (patates kızartması. Allah için kızartmasını severim, ama kötü örnekleri çok fazla),
• Tetley tea (özellikle Tetley yazmaları inanılmaz gerçekten, zira buradaki en boktan çayın markası--sanırım övünülecek bişey olarak düşünmüşler),
• Nescafe coffee (Avrupa'ya 17.yy itibariyle düşmüş olduğunun düşünürsek, mevcut hazırlama tekniklerinin ve çeşitlerin içinde kahvenin en kıytırığı).

Enjoy your meal!

Özetle tüm bunların sorumlusu olarak iklimsel elverişsizlik, sanayi devrimi, ikinci dünya savaşı ile gelenekselleşmiş konserve yemek bağımlılığı, kapitalizmle hızla şehirleştirilmiş ve tarım kültüründen (dolayısıyla, yiyecek ham madde bilgisi ve tecrübesinden) koparılmışlık, yine kapitalizm ve dolayısıyla ülkeyi esir almış süpermarket kültürü sayesinde Ozan'ın da yazdığı gibi her şeyin hazırının olması sıralanabilir.

Başka bir ilginçlik ise, ülkede yemek kültürü olmayınca hayli gelişkin türlü göçmen unsurların bu boşluğu doldurması. Bunların en başta gelenleri Hint curry'leri, Çin yemekleri, ve Türk donnerleri. Bu da başka bir yazının konusu pek tabii olur.

Yemek mevzusu uzun, bu da bir başlangıç olsun.

Britanya'da post-içiş

Nedendir bilmem, içki tüketimi ve kültürü ileri olan ülkelere bakınca "yasaksızlığın getirdiği özgürlük ortamı ne güzelmiş lan" diyemiyorum. Fakat içki yasaklansın, veya mahalle baskıları gölgesinde zar zor içilsin hiç demiyorum. Sadece tam liberasyonla herkes nezih içici olacak, toplumsal ya da resmi baskıların kaşıdığı içiş sonucu ortaya çıkan abartı davranışlar serbestlikte de tezahür ediyor maalesef, diyorum. Ama ilginç bi detay, sokaklarda içki içmek kesinlikle yasak. Bizde henüz değil malum, ama türlü baskılarla gene de etrafına gazetemizi sararız icabında.

Binge-drinking denen bizim yerli tabirle "ağzıynan içmeme" dediğimiz şey bilhassa gençler arasında olmazsa olmaz bir durum. Yapmayan wierd, nerd, geek gözüyle bakmamak hem ayıp hemi de günah. Dertlerden kurtulup hafiflemek, çakırkeyif olmak, veya kafayı boşaltmak kesinlikle bu bahsettiğim kitlenin ve orta yaşın derdi değil. Hedef, en kısa sürede sarhoş olupsırasıyla bağırmak, çağırmak, etrafa sataşmak, yollarda debelenmek, gündüz kafasıyla midenin kaldırmayacağı dönerleri lüpletmek, sonrasında kusmak, mümkünse tanıdık veya tanımadık biriyle sevişmek (son ikisi yer değiştirebilir veya biri diğerinin yerini alabilir).

Bu klasik ve olağan rezaletler haricinde bir takım skandallar da bol bol boy gösteriyor elbette. Yakın vakitlerden şu örnek en akılda kalanı:

Gencimiz ağzıylan içmediği bir gecenin sonuna doğru ihtiyaç gideriyor. Fakat bunu yaptığı mekan Sheffield'de bir Birinci Dünya savaşı şehit anıtı. Nedendir anlamam, İngilizler İkinci Dünya savaşı şehitlerinin esamesini okumazken Birinci Dünya savaşı şehitlerini senede bir kaç kez ana ana bitiremiyorlar. Toplum bazında bayramlarda bizim bayrak sallandırdığımız gibi yakalara gelincik rozetleri takıyorlar. Simgesel önemi de savaşın en kanlı geçtiği meydanlarda şehitlerin yattığı yerlerden baharla birlikte gelinciklerin yükselmesinden. Yani bu rozetler yukarıda gencimizin çövdürdüğü alanda küme küme görünüyor. Herhalde bizde olsa, ordan geçen bir vatandaş genci yatırıp salavatla kurban ederdi, halkımız da alkışlardı. Burada da tepkiler gösterildi, adı-soyadı yeri-yurdu ifşa edildi. Ailesi-kütüğü araştırıldı ve Birinci Dünya savaşı şehidi bir dedesi olduğu açıklandı. Adamın bölükteki resmini bile buldular. Bi büllüğü mozaiklediler yani. Cezası da yüz küsür sterlin ve 250 saat toplum hizmeti şeklinde kesildi.

Ülke de genel olarak bu durumdan şikayetçi aslında "en rezil içilen şehirlerimiz nereler? Resimler için tıkla" haberleri mütemadiyen gazetelerde.

En ilginci de cumartesi ve pazar sabahları erken saatte sokaklardan buram buram yükselen malt maya kokusu. Ekmek mayası da benzer koktuğu için ilk vakitlerde "ne güzel bişe, her yerden tazecik ekmek kokusu geliyor" diye saftirik saftirik gezinirdim. Ülkede ekmek (veya herhangi bir yemek) kültürü olmadığını gördükten sonra anlaşıldı ki biraymış. Fakat nasıl oluyor, içip sokaklarda gezinenlerin nefesleri havada asılı mı kalıyor, kusmuklar mı, bi saaten sonra sokakları birayla mı yıkıyorlar çözemedim.

Fanta içmek dururken...

işbu kesitin tümü için buraya

Kütüphanelere güneş doğmuyor

Hayır, yine bir hava durumu yazısı değil. Takmıyoruz artık atlattık, bi tarafında şampanyalar patlattık. Bu yazının konusu, enteresan ve bilakis saçma bir güvenlik uygulamasına sahip milli kütüphane, National Library of Scotland (NLS).

Britanya'nın İngiliz muhitinde 18. ve 19. yydan kalma aktif kütüphaneler mevcut. Yeri gelmişken Manchester'da ana kütüphanesi üniversiteye dahil edilmiş, özel kolleksiyon binası kamuya açık bir kütüphaneden ufak bir görüntü aktarayım: dıştan görünümü ve kapıya yakın dekorasyonu.

Kitapkurdu ve çevresi tamamen bitki ve yosundan (çerçeveler olmayabilir, "pardon, çerçeveler nebati değil yannız" diye bana gelmeyin). Etkilenmemek elde değil. İnsanın, "Ben burda okusaydım kesin âlim olurdum lan. Hakkımı yemiş ipneler" diye kendini kandırabileceği bir atmosfere sahip. İç mekandan bir çalışma yeri örneği aşağıda:

Kitabınızı defterinizi kapın, elinizi kolunuzu sallaya sallaya girin, yer boşsa istediğiniz kadar takılın. Üyeliksiz, koruma önlemsiz, kuponsuz, çekilişsiz bir tefekkürhane. Bu foto en dandiklerinden birisi aslında, daha muhteşem fotoları şuradan görülebilir.

http://www.tripadvisor.co.uk/LocationPhotos-g187069-d188923-John_Rylands_Library-Manchester_Greater_Manchester_England.html

Neyse efendim, konuya dönersek iskoçların milli kütüphanesi o kadar eski değil (kebapçılara özenip girişine since 1925 dememişler, bu tarihi websitesinden aldım), fakat sanki bir devlet hazinesi koruyormuşcasına katı kullanım kuralları uygulanıyor. En gariplerinden biri içeriye mont ve herhangi bir A4 kağıttan büyük bir çantayla girilememesi, ve çıkışta yanınızda götürdüğünüz kağıtların, kitapların, dergilerin ve laptopun araları teker teker kontrol edilmesi. Girişte spor salonundaymışınız gibi giyinmek, soyunmak, hazırlanmak ve anahtarlı dolaplara zararlı maddeleri tıkmak gerekiyor.

En saçması da içeri tükenmez kalem sokmak yasak. Kurşun kalem serbest. (Cızarlarsa da silinebilir olsun bari diye herhal.) İçeride ne var bu kadar derseniz, benim gözüme İskoçya hakkında hazırlanmış bi takım millî nitelikli çalışmalardan başka bir şey pek çarpmadı. Scottish Geographical Surveys, Politics of Scotland, vs vs.. 'Scot' içermeyen başlıklı kitaplardan pek yok. Yok , konolize ve assimile edilmeye çalışılan İskoçyanın en değerli varlıkları milli kimlikleri sanırsım. Mesaj vermeye çalışıyorlarsa eğer...

Amma ve lakin diyeceğim şu ki, içeride görevliler inceden aralarda dolaşıp kalemin ne cins diye kontrol ediyor. Burada bizdeki basmalı kurşun kalemler pek rağbet görmüyor, tükenmez çok yaygın kurşun lazımsa klasik tahta kalemler tercih ediliyor. Efendim, çalışırken tombalak bi teyze geldi tepeme dikildi, "burada tükenmez kalem kullanamazsınız, bik bik bik" diye hafif gergin bi şekilde uyardı. Şu memlekete geldiğimizden beri nice kompleks cümleler kurmak için bi tarafımızı yırtar olduk fakat işte bugün, taa 15 sene önce öğrendiklerimi kullanma ve aynı anda 'yassah hemşerim'ci bir teyzeye cevabı yapıştırmanın şerefine nail oldum efendim:

"This is not a pen, this is a pencil." dedim, teyzeyi tırıs tırıs işine yolladım.

Gayrı ölsem de gam yemem.

Ek: Komşu kütüphane: Central Library

NLS'e kıyasla Central Library'i daha fonksiyonel ve estetik diyebilirim. Dolaşımda ve kullanımdaki serbestlik yanında zevkli, iç-açan bir mimarisi ve iç mekan tasarımı var. Bunları söylerken referansım, çalışma salonları içinde en güzeli olan Reference Room tabii: Hep görüp de hayran kaldığım, fakat bir türlü henüz rastlayamadığım üstüne merdivenlerle ulaşabilen, iki katlı kitap rafları ile dev bir çalışma salonu burası.

Bu durum görüntüdeki estetiği de çok muazzam kılıyor. Çepeçevre etrafı kitaplarla sarılmış durumda, hem de üç adam boyu yükseklikten bakıyorlar. Bu rafların ortasında geniş mi geniş ve üstündeki derinliği daha da yüce kılan kubbesiyle bir mabedi andıran asıl çalışma alanı mevcut. Kilise ve camilerdi tek yöne hizalı makamlar gibi masaların dizilimi de bu intibayı arttırıyor. Tepede kubbenin verdiği gökyüzü izlenimiyle cam kısımlarından sızan ışıklarla aydınlatmayı destekliyor. Çalışma masalarnın tam karşısındaki kocaman pencereler hem ışık desteği veriyor hem de binası dışardan muhteşem ama içten vasat olan National Library of Scotland manzarası sunuyor.

Buranın tek kusuru var, azıcık soğuk. Bu durumdan tanıdığım, gelip giden herkes şikayetçi. Daha havalar da tam soğumadı, Polonyalı bilim adamlarının da dediği gibi Gulf Stream de gider de gelmez olursa bu sene ayvayı yedik. İskoçlar (ve/veya İngilizler) bile içerde montla oturuyor. Ben de bu derdi yün kazak, keçe yelek ve yün içlik gibi kadim Anadolu aksesuarlarıyla halletmiş durumdayım. İçimi de acıtıyor tabi etrafımdaki bu durum, üşüyüp duranlara, "Bak arkadaş, böyle böyle. Keçe deyip geçme." diye yanaşsam, anlamaz zaten. Neyse ben de bişey demiyorum, ne halleri varsa görsünler.

Yazıyı bütün gün kütüpte takılan yaşlı bi dedeyle bitireyim. Pul koleksiyonuyla takılıyordu kendisi. Alakalı kitaplar var elinde, uğraşıyor. O pulu alıyor buraya koyuyor falan; dönüp kitaptan bişeyler okuyor, inceliyor. Adam benim gibi kütüpün açılışıyla geldi, kapanışı da beraber yaptık. Ben arada uzun bir molası verdim, geldim bu bi yere kıpırdamamış. Benden çok çalıştı yeminlen. Dedim, "Dayı yaş yetmiş iş bitmiş hehe, ne işin var pul koleksiyonuynan. Evine götürecen bunu, hiç işi de bilmiyon. Yanında dolaştırma, evde göstereyim bahanesiyle takılacan".

"Mal gibi yanında dolandıracaksan ver bana bari bi hayrın dokansın. Genç adamız sonuçta." dedim, "Sorry?" dedi. "Neyse, boşver." dedim.

Rise of the Machines

Gün geçmiyor ki, hayatımıza yeni bir teknoloji, yeni bir makine girmesin. Bazı arkadaşların çok eleştriceği, bazı arkadaşların ise hayallerini süsleyen teknolojinin adı; süper marketler için otomatik kasa.

 

 

Bu kasaları  marketlerde baya baya yaygınlaştırmaya çalışıyolar. Öyle ki, normal kasalarda metrelerce kuyruk varken, self-servis kasalar yukardaki gibi bomboş oluyor. Nasıl daha fazla kar edecek bu marketler?
Bazı çakal arkadaşlar soracaktır ee bunda hırsızlık filan olmuyor mu? Oluyordur olmasına da gene de bir kaç tane güvenlik önlemi yapmışlar; mesela ürünleri okutmaya devam ederken bir yandan poşetlere koyuyorsunuz ama poşetlerin altında bir tartı var, ve okutulan ürünün olması gereken ağırlığını kontrol ediyor. Gerçi bu 1 kilo kiraz alıp, 1 kilo patates diye okutmaya engel değil.
Bir de çalınan ürünlerin masrafu artsa bile bu miktar işten çıkardıkları adamların maaşlarından azsa ki muhtemelen öyledir, adamların çok umursadığını da sanmıyorum.

Ama bu tab

Ama bu tab

Guvenlik Cemberi

Buralara geldiğimden beri kendimi hiç olmadığım kadar güvende hissediyorum(!). Daha önce de değinmiştim galiba da gene bu "safety and security" olaylarından gına geldi. Bu sefer evimizin etrafındaki güvenlik çemberine bakalım.

İlk önce sokaktan başlayalım. Neighbourhood watch denilen bi sistem var. Amblemin tasarımına bakılırsa herhalde bi 50 yıl önce filan çıkmış. Basitçe, herkes birbirini ispiyonlasın, mahalleye kim giriyo kim çıkıyo millet takip etsin diye çıkarılmış sistem. Gerçi pek uygulayabildiklerini sanmıyorum, kim kime dum duma.

Dangoz Güneri Cıvaoğlu, bu konunun Türkiye'ye de uygulanmasını önermiş şu yazısında, sanki yeterince meraklı teyze, mahallenin bekçisi delikanlıları yokmuş gibi.

MAHALLELİNİN GÖZLERİ
HER şeyi polisten, MİT’ten beklemek ötesinde “yurttaşlık sorumluluğu” da artık etkinlikle devreye girmelidir.
Avrupa’da ve özellikle İngiltere’de “mahallelinin gözleri” diye tanımlanabilecek “Neighbourhood Watch (Komşuluk Gözlemi)” adlı yaygın ve etkin bir sivil örgütlenme vardır.
Her yurttaş kendi mahallesinde oturanları, o çevrede yaşamın normal akışını iyi bilir.
Mahallesindekileri tanır.

En ufak bir anormallik, dikkat çekici bir yabancı, yeni taşınanlardaki şeffaflık ve doğal komşuluk geleneğinin dışında oluşumları derhal polise haber verir.
“Bana ne” deyip geçmez.
Huzur içinde yaşamanın, çocuklarının güvenliğinin gereği, “tehlikeye karşı uyanık” olmaktır.
Pencerelerinde, bahçe kapılarında bu örgütün logoları vardır.
Böylece olası bir hırsızlık, kriminel kalkışım hatta terörist girişimlere karşı bu logolar uyarı niteliğindedir.
“Burada gözleniyorsun... Aklından bile geçirme” mesajını verir.

Yazının devamı burada,

Gelelim apartmanın içine, aşağıdaki resim bizim apartmanın içi. Işığın düğmesine ben basmadım, zaten düğme yok. Işıklar sürekli yanıyor. Hem de gece gündüz demeden, 24 saat. Sadece bizim apartmanda değil, mesela keskin gözler karşı aparmanın ışıklarını da görebilir. Sadece bizim mahalle olsa gene iyi, tüm İngiltere böyle. Bi arkadaşa sordum sebebini, cevap tanıdık. 'Just for your safety'. Hayır bari bi fotosel filan tak geceleri yansın ne kadar yanacaksa. Yazın havanın anca 11 de karardığını düşünürseniz baya sinir bozucu oluyo bu lambalar.

Aynı keskin gözler, kapının dışarda da kolu olduğunu görebilir. Bu da ilginç bir adetleri, çoğu dairenin kapısında kol var. Benim hoşuma gidiyor gerçi, anahtarı içerde unutma derdi yok. Zaten anahtar da anahtara benzese, köy kapısının anahtarı gibi. Çelik kapı gibi bi olaya da rastlamadım. Yani kapının dışına kol yap, anahtarı da aşağıdaki gibi olsun. Sonra da 24 saat ışıklandırma yap, ben anlayamadım valla.

Gelelim evimizin içine, evimizde de baya sensör bolluğu var. Sırasıyla, duman sensörü, carbon monoksit sensörü, hırsız sensörü.

Şimdi de en çok gıcık olduğum meselelerden biri. Her prizin ayrı düğmesi var. Aleti kullanmayacaksan fişten çek ayrıca niye düğme koyuyorsun(her birinin içinde bi de sigortası var).

İlk başta her prize düğme, sigorta koydularsa ayrıca bi sigorta kutusu yoktur demek ki diye düşünmüştüm ama tabi ki yanılmışım. Sigorta kutumuz aşağıda. Sanki 2+1 ev değil fabrika panosu.

Neyse gideyim de rahat rahat, güvenli bir şekilde uyuyayım...

Sarı Ceketliler

Herhalde bu İngilizlerin yada İskoçların milli kıyafeti nedir diye sorsalar, melon şapka ya da kilt yerine sarı ceket derim. Özellikle bisikletçiler, sarı ceketsiz yola çıkmıyolar. Hadi ilk geldiğimizde geceler uzundu, eyvallah dedik. Yaz geldi, hava 11 de anca kararıyor adamlar hala sarı ceketlerle sürüyolar bisikleti. Hadi cekete de tamam, fosforlu filan. Bi bisiklete lamba takıp bi de kaskına takmanın ne anlamı var?








İlk geldiğimizde, 2. el bisiklet ilanını görüp bi amcanın evine gittim. Pazarlığı yaptık aldım bisikleti. Adam baktı, ceketin nerede dedi? Dedim yok ceket. Ee lamba da mi yok? O da yok. Dedim yasak mı böyle sürmek? Yasak değilde tehlikeli dedi gitti içerden bi ceket getirdi al bunla sür diye. Zaten bi o gün giydim bi daha da giymedim.










Hadi diyelim, bisiklet nispeten tehlikeli(ki ayrı yolları var vs.) yolda gidiyor, sürücüler farketsin filan falan. Peki postacısından, süpermarket çalışanına kadar her çalışan niye giyer? Adrenalin eksikliğinizi tehlikeli bi iş yapıyor imajı yaratarak mı gideriyosunuz?

Musluk

Biraz da evlerin içindeki saçmalıklardan bahsedelim. Bence en saçması, muslukları. Aşağıda banyomuzdaki lavaboyu ve küveti görüyorsunuz.


Gördüğünüz gibi, sıcak ve soğuk su muslukları ayrı ayrı. Ve bu neredeyse her evde bu şekilde.
Çok işim olmuyor ama, sabah yüzünüzü ılık suyla yıkayamazsınız. Ya buz gibi suyla yıkayacaksınız(sularımız baya soğuk) ya da kaynar suyla.
İngilizler ise, lavaboyu istediği sıcaklıkta doldurup lavabodaki suyla yıkıyorlar. Hayır arkadaş, sen gene tek musluk koy, isteyen ılıştırsın isteyen lavaboyu doldursun. Ama yok biz İngiliziz her şeyimiz farklı olacak bizim.

Tabelalar

Iskoçya'da dahil İngiltere'nin geneli tam bir tabela ve uyarı cenneti. Millet mal olduğu için mi, yazıyı okumadan etraflarında olanı kavrayamadıkları için mi bu kadar tabela koyuyolar. Yoksa saçma sapan gerekçelerle dava açıp, gerekli uyarı olmadığı için tazminat alarak geçinen bir kitleyle mücadele etmek için mi anlamadım.
Kaldırımda çalışma varsa ilerdeki kaldırım kapalıdır diye tabela asılır mı? Hadi arabalar için anladık da yaya çok hızlı gelip bariyerlere mi çarpacak?
Aşağıda evden işe giderken karşılaştığım tabelaları derledim. En aşağıdaki kapıdaki yazıyı, odama gidene kadar 9 defa görmek zorunda kalıyorum.

Otobüsler -2

Madem, otobüslerin dışını anlattık. İçini de anlatalım. Tahmin edebileceğiniz gibi otobüslerin içi kamerayla dolu. 2-3 tane de değil her otobüs de 8 tane kamera var.


Kameraların amaçları da belirtilmiş;

• Suçu tespit etmek ve araştırmak
• Anti-sosyal davranışları önlemek. (Antisosyal davranış size verilen selamı almamak, şöföre teşekkür ederim dememek, yaşlı ve gazilere yer vermemek vs. :) )
• Saldırganları tespit edip, tutuklattırmak
• Yolcu ve şöför güvenliği
• Otobüsdeki davranışları ve olayları tespit etmek(kim kimi kesmiş, kim şu kız bu durakta iniyor bende ineyim bari demiş)
• Fason biletleri ve tarihi geçmiş pasoları tespit etmek
  
• Fasoncuları yakalamak(But, we've interrail ticket.)
  

Tabi bu tabelayı ilk okuduğumuzda gerildik biraz, herhalde baya kavga patırtı çıkıyor otobüslerdeki bu kadar tabela asmışlar, kamera koymuşlar filan. Alakası var mı? Yok. Ne kimse kimseye karışıyor, ne bir tartışma gördüm. Arada bir viskiyi çok kaçırmış kırmızı burunlu amcalar biniyor. Onlar da zaten kendi kendilerine konuşup, gülüp sızıyolar.
Başka bir komik tabela'da şöförün arkasındaki bu yazı.(Kameralara dikkat)

Personelimiz dayak yeme korkusu olmadan çalışma hakkına sahiptir.

Aşağıdaki haberleri hatırlıyorum da; Türkiye'de de benzer bir tabelayı yolcular için asmak gerekecek galiba.

Dayak-1
Dayak-2
Dayak-3

Her şeyin hazırı var.

Türkiye'deki reklamların saçma olduğunu düşünüyorsanız bir de Dingiltere'deki reklamları izlemelisiniz. Hele, yeni bir reklam var ki akıllara zarar. Gerçi ürün mü daha saçma, reklamı mı daha saçma ben işin içinden çıkamadım.
Ürünümüz şöyle birşey;


Bir noodle çeşidi. Noodle nasıl bir şeydir derseniz; makarnalı hazır çorba derim. Gerçi hiç denemedim ama sağolsun Çinli ofis arkadaşım iki günde bir yiyor. Kaynar suyu kabının içine boşaltıyorsunuz, iki dakika bekleyip hüpürdetmeye başlıyorsunuz. Değişik değişik aromalı olanları var zaten bu modeli de doner kebap aromalı. Bir bu aroması eksikmiş onu da yapmışlar. Elinizde böyle saçma bir ürün varsa nasıl tanıtırsınız, işte böyle;


Pot Noodle Advert - Doner Kebab Version

Sözü gene kaptana bırakmadan edemiyorum.



Bu arada youtube açamayanlarınız varsa aynı videoyaya burdan da ulaşabilirsiniz ama zamanı kendiniz ayarlarsınız.(05 dk. 34s ya da baştan izleyin özlediyseniz)


Erkan Can Gemide Part 1