Fancy a Pint? (*)

(*)Bi bira çakalım mı?

Türkiye'de bir içki tartışmasıdır gidiyor. Bende buradaki içki muhabbetlerine bir giriş yapayım dedim.Türkiye'da alkolizm tehlikesi var mı yok mu polemigine güzel bir yanıt, içki tüketme oranlarıyla verilmiş. İngiltere'nin (UK) kişi başına alkol tüketimi 11 litre, Türkiye'nin ki ise 1.5 litre. Yani Türkiye'deki ortalama birisinin 1 haftada içtiği içkiyi burada 1 günde içiyorlar.  Tabi Türkiye'de ağzına içki sürmeyen kesimleri çıkarırsak, belki de bu oran biraz daha yaklaşabilir, bilemiyorum.

Buralarda içki tüketiminin yüksek olmasında herkesin iş çıkışı birbirini "fancy a pint?" diyerek gaza getirmesinin etkisi büyük. Publar genç ihtiyar herkes için tam bir sosyalleşme yeri. Her sokağın bir pubu var. Sinemada, tiyatroda, hatta stadyumda bira içmek serbest. Gerçi bir yandan, 18 yaşından küçüklere alkol satışını da çok sıkı kontrol ediyorlar.

Bugünkü yazımızda, sadece bira olayına değineceğim. Diğer içkiler başka bir yazıya kalsın.

Britanya'da post-içiş

Nedendir bilmem, içki tüketimi ve kültürü ileri olan ülkelere bakınca "yasaksızlığın getirdiği özgürlük ortamı ne güzelmiş lan" diyemiyorum. Fakat içki yasaklansın, veya mahalle baskıları gölgesinde zar zor içilsin hiç demiyorum. Sadece tam liberasyonla herkes nezih içici olacak, toplumsal ya da resmi baskıların kaşıdığı içiş sonucu ortaya çıkan abartı davranışlar serbestlikte de tezahür ediyor maalesef, diyorum. Ama ilginç bi detay, sokaklarda içki içmek kesinlikle yasak. Bizde henüz değil malum, ama türlü baskılarla gene de etrafına gazetemizi sararız icabında.

Binge-drinking denen bizim yerli tabirle "ağzıynan içmeme" dediğimiz şey bilhassa gençler arasında olmazsa olmaz bir durum. Yapmayan wierd, nerd, geek gözüyle bakmamak hem ayıp hemi de günah. Dertlerden kurtulup hafiflemek, çakırkeyif olmak, veya kafayı boşaltmak kesinlikle bu bahsettiğim kitlenin ve orta yaşın derdi değil. Hedef, en kısa sürede sarhoş olupsırasıyla bağırmak, çağırmak, etrafa sataşmak, yollarda debelenmek, gündüz kafasıyla midenin kaldırmayacağı dönerleri lüpletmek, sonrasında kusmak, mümkünse tanıdık veya tanımadık biriyle sevişmek (son ikisi yer değiştirebilir veya biri diğerinin yerini alabilir).

Bu klasik ve olağan rezaletler haricinde bir takım skandallar da bol bol boy gösteriyor elbette. Yakın vakitlerden şu örnek en akılda kalanı:

Gencimiz ağzıylan içmediği bir gecenin sonuna doğru ihtiyaç gideriyor. Fakat bunu yaptığı mekan Sheffield'de bir Birinci Dünya savaşı şehit anıtı. Nedendir anlamam, İngilizler İkinci Dünya savaşı şehitlerinin esamesini okumazken Birinci Dünya savaşı şehitlerini senede bir kaç kez ana ana bitiremiyorlar. Toplum bazında bayramlarda bizim bayrak sallandırdığımız gibi yakalara gelincik rozetleri takıyorlar. Simgesel önemi de savaşın en kanlı geçtiği meydanlarda şehitlerin yattığı yerlerden baharla birlikte gelinciklerin yükselmesinden. Yani bu rozetler yukarıda gencimizin çövdürdüğü alanda küme küme görünüyor. Herhalde bizde olsa, ordan geçen bir vatandaş genci yatırıp salavatla kurban ederdi, halkımız da alkışlardı. Burada da tepkiler gösterildi, adı-soyadı yeri-yurdu ifşa edildi. Ailesi-kütüğü araştırıldı ve Birinci Dünya savaşı şehidi bir dedesi olduğu açıklandı. Adamın bölükteki resmini bile buldular. Bi büllüğü mozaiklediler yani. Cezası da yüz küsür sterlin ve 250 saat toplum hizmeti şeklinde kesildi.

Ülke de genel olarak bu durumdan şikayetçi aslında "en rezil içilen şehirlerimiz nereler? Resimler için tıkla" haberleri mütemadiyen gazetelerde.

En ilginci de cumartesi ve pazar sabahları erken saatte sokaklardan buram buram yükselen malt maya kokusu. Ekmek mayası da benzer koktuğu için ilk vakitlerde "ne güzel bişe, her yerden tazecik ekmek kokusu geliyor" diye saftirik saftirik gezinirdim. Ülkede ekmek (veya herhangi bir yemek) kültürü olmadığını gördükten sonra anlaşıldı ki biraymış. Fakat nasıl oluyor, içip sokaklarda gezinenlerin nefesleri havada asılı mı kalıyor, kusmuklar mı, bi saaten sonra sokakları birayla mı yıkıyorlar çözemedim.

Fanta içmek dururken...

işbu kesitin tümü için buraya

Glenfiddich - Kaptanin viskisi

Efendim, madem blogumuz adini kaptanin viskisi koyduk. Ilk yazimizi da onun serefine yapalim. Tabi bilenler biliyodur ama bilmeyenler icin (dk. 6:35);




-Ne diyo bu Kamil?
-Viski istiyor belki de. Kizim o kaptanin viskisi kimse icemez...
-Veririz, veririz...

Ali'ye, Kamil'e ve boksore koklatmayip kiza ikram ettigi viskinin adi Glenfiddich. Iskocya'nin en taninmis viskilerinden. Anlami da Geyikler vadisi demek. (Gerci bazilari bu kelimenin kokeninin Iskocya degil Galler kokenli oldugunu soyluyomus ama bu meselelere baska yazida gireriz).
Zaten ambleminde de geyik var. Serdar akar bu viski ismini gemideki geyiklere ithafen ozel olarak mi secmis, yoksa Erkan Can'in sevdigi bir viski mi bilemiyorum.



Glefiddich, 1887'den beri Iskocya'nin baya kuzeyinde aha da burda uretiliyor;


View Larger Map

Cogu iskoc viskisi gibi en cok ovundukleri seyler,bakir imbiklerinin eskiligi ve uretimlerindeki geleneksel yontem. Bu acidan, cok da modern olduklari soylenemez (olmasinlar zaten). Iskoc viskilerinin tadina ve yapilis yontemlerini filan sonra anlatiriz.